[One-Short] Wedding Plan [6918]

posted on 23 Jul 2011 09:57 by rinrin-crazy in KHR-FanFiction
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 

TiTle:Wedding Plane

Originate: Katekyo Hitman Reborn!

Originate Plot: KateBuster

Author: Rinrin

Pairing: Rokudo Mukuro[TYL!] X Hibari Kyouya[TYL!]

Rate: PG-13

Warning: Yaoi,แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้ไหม่ได้มีเนื้อหาอิงกับมังงะเรื่อง Katekyo Hitman Reborn! แต่ประการใด กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Note: ของขวัญพิเศษแบบเลทๆ สำหรับวันพิเศษของมุคุโร่ซัง..

 

 

*ไม่แนะนำสำหรับคนที่ไม่ชอบละครหลังข่าว

 

 

 

 

 

“เออ...คุณปู่...เมื่อกี้...คุณปู่พูดว่าอะไรนะครับ..”เสียงทุ้มนุ่มของโรคุโด มุคุโร่วัยเบญจเพส กล่าวขึ้นราวกับน้ำลายฝืดคอ ดวงตาสองสีแปลกประหลาดกรอกไปมาเพื่อเลี่ยงหลบ สายตาคมเฉียบของชายชราที่ดูทรงอำนาจเบื้องหน้า บรรยากาศในห้องหรูหราบ่งบอกถึงฐานะทางการเงินของสองปู่หลานได้เป็นอย่างดี เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำนั้นแทบจะไม่ได้ให้บรรยากาศรอบห้องดีขึ้นเลย โดยเฉพาะเมื่อถูกชายชราที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปู่มองด้วยสายตาเช่นนั้น...

 

 

ขอโทษนะครับปู่....ผมรู้สึกว่าผมอยากฟังผิดน่ะครับ...อย่างน้อยให้ผมได้ฟังผิดเถอะ...

 

 

คนเป็นปู่ถอนหลายใจเฮือกใหญ่ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความชราฉายความเหนื่อยล้าอยู่มาก เพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่งอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำเงินเช่นเดียวกับผู้เป็นหลานกลับไปมองที่ดวงตาสองสีแปลกประหลาดที่พยายามจะเลี่ยงหลบอีกครั้ง

 

 

“ปู่จะพูดอีกครั้งนะ...มุคุโร่...”

 

 

“...”ริมฝีปากบนใบหน้ารูปสลักของมุคุโร่ขยับเม้มเข้าหากันอย่างยากที่จะได้เห็น เพราะยามปรกตินั้นเจ้าตัวมักจะมีรอยยิ้มแสร้งสุภาพติดที่ริมฝีปากได้รูปนั่นตลอด ดวงตาที่มักเป็นแวววิบวับกำลังผลุบลงต่ำราวกับกำลังหวาดหวั่น

 

 

“มุคุโร่...ปู่เลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็ก พ่อแม่แกก็ไม่เอาไหนชิงตายไปซะก่อน...แต่ปู่ก็ให้แกเรียนจนจบ กลับมาแกก็เอาแต่เที่ยวผู้หญิงไปวันๆ ไม่คิดจะทำอะไรให้ปู่เป็นชิ้นเป็นอันเลยหรือไง...”เสียงของชายชราราบเรียบแต่ทรงพลัง แม้จะอ่อนแรงก็ตาม

 

 

“คุณปู่หมายความว่ายังไงเหรอครับ...”คำพูดที่หลุดลอยออกจากปากชายหนุ่มที่กำลังหวั่นใจอยู่ในเบื้องลึก แม้ร่างกายจะมิได้สั่นเทาก็ตามที นัยน์ตาของผู้ที่เลี้ยงดูชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็กอ่อนแสงลงเล็กน้อย รอยยิ้มเบาบางบนริมฝีปากบางของชายชราก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยใดๆ ออกมา

 

 

“ปู่อยากจะให้แกรับช่วงต่อ...ดูแลบริษัทจากปู่...”

 

 

เรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ...

 

 

“แต่ก่อนหน้านั้น..”

 

 

ผมเกลียดคำนี้...

 

 

“แกต้องแต่งงานกับคนที่ปู่หามาให้ซะก่อน..”

 

 

แสดงว่า....ตอนแรกผมฟังไม่ผิดสินะ...

 

 

.....................

 

 

ไม่มีเบอร์โทร หรือ ที่อยู่ที่สามารถติดต่อได้ ไม่มีแม้รูปถ่ายสองนิ้วระบุหนทางให้ติดต่อ กระทั้งชื่อเสียงเรียงนามก็แทบจะไม่มีการระบุถึง มีเพียงแต่คำชมด้านดีของท่านปู่บังเกิดเกล้าเท่านั้น

 

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก เขาเป็นหัวอ่อน มารยาทก็เพียบพร้อม แถมยังมีความสามารถต้องช่วยแกดูแลบริษัทต่อจากปู่ได้แน่ๆ”คำชมพรั้งพรูจากปากของปู่เขาไม่หยุดหย่อน ปู่เขาเป็นคนจริงจังคงสามารถเชื่อได้อยู่บ้าง...

 

 

หัวอ่อน...มารยาทเพียบพร้อม...กับมีความสามารถ

 

 

โรคุโด มุคุโร่ถอนหายใจอีกครั้ง นัยน์เนตรผิดธรรมชาติทั้งคู่จ้องมองไปไกลลิบ ในหัวครุ่นคิดเพียงบทสนทนาของตนกับปู่ในเมื่อวันวาน

 

 

โถ่...คุณปู่ครับ ใครผมก็ไม่รู้จักแล้วคุณปู่จะให้ผมไปแต่งงานกับเขาได้ยังไงครับ”ผมร้องครวญออกมาเมื่อปู่พูดตัดสินใจเอาเองโดยพลการที่สุด แน่สิ! ถ้าผมแต่งงานไปสาวๆ เท่าโลกจะต้องร้องไห้น้ำตาเป็นน้ำตกโอดครวญหาผม!

 

 

แต่ปู่ก็ไม่เห็นแกจะจริงจังกับใครสักคน”

 

 

อุก...คุณปู่สวนได้จุกมากครับ

 

 

“...”ผมตอบอะไรไม่ออกทันทีที่สมองของผมมึนตึบปู่ของผมก็สวดหมัดอุกตามมาอีกทันที

 

 

ปู่เองก็เลี้ยงแก ส่งเสียแกมาจนแก่ป่านนี้แล้ว แกทำให้ปู่แค่นี้ไม่ยากใช่ไหม”ประโยคทวงบุญคุณแบบนี้มันบังคับกันใช่ไหมน่ะครับ! ผมรู้สึกเหมือนโดนภูเขาที่เรียกว่า บุญคุณ ทับจนกระดิกตัวไม่ได้ ปากที่ขยับพยายามเถียงมันก็เหมือนกับว่าเป็นเหน็บขึ้นมาซะดื้อๆ

 

 

ต..แต่อย่างน้อยคุณปู่ก็น่าจะบอกให้ผมรู้นะครับ ว่าคนที่ว่าน่ะ เป็นใคร..”ผมเอ่ยถามไปอย่างเสียไม่ได้เมื่อถูกต้อนจนแทบทุกประตู บางทีผมน่าจะควรปลง....ผมกลัวไม่ได้มรดกจังแฮะ..

 

 

เขาชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ...”ผมสะดุ้งน้อยๆ เหมือนถูกไฟช็อต ในหัวของตัวผมเองประมวลผลเนิ่นนามราวกับปลาวาฬเพชฌฆาตที่พยายามว่ายทวนเข้าไปในคลองแคบๆ บางทีผมอาจจะเป็นไวรัสตับอักเสบขึ้นสมอง...

 

 

เออ...เคียวยะนี่...”

 

 

เหมือนจะเป็นชื่อผู้ชายไม่ใช่เหรอครับ...

 

 

อือ เขาเป็นผู้ชาย..”

 

 

ปู่นะปู่! ปกติเขาต้องอยากให้หลานแต่งงานอยากเห็นเหลนอะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ!!!!!!!

 

 

แค่คำเดียวที่ว่าเป็นผู้ชายเหมือนเขานั้นก็แทบจะต้องเอาข้อดีอย่างอื่นทิ้งไว้ด้านหลังเสียก่อน...บางที่เขาตอนนี้อาจเป็นคอมพิวเตอร์ที่โดนไวรัสกินจนแทบใช้งานไม่ได้เสียแล้ว เมื่อวานเขาก็คิดอะไรไม่ออก หากเขาปฏิเสธเขาก็จะชวดมรดกร้อยล้าน กับตำแหน่งว่าที่ประธานบริษัทที่ควรจะได้ให้หุ้นส่วนรายใหญ่ของบริษัทไม่คนใดก็คนนึงทันทีแบบไม่ต้องสงสัย

 

 

สุดท้ายแล้วเขาก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับจนเกือบเช้า ด้วยสติที่ล่องลอยจนลงด้วยการขับรถราคาเลยหกหลักนั่นออกมาอย่างไร้จุดมุ่งหมาย...

 

 

สายลมเย็นสบายลอยเอื่อยในยามเช้า มันไม่ได้เย็นบาดผิว...เพียงแค่สัมผัสอย่างแผ่วเบาเท่านั้น...ใบไม้ไหวน้อยๆ หยอกลอยกับสายลม กลิ่นชื้นติดจมูกจนชวนให้สบายใจอย่างประหลาด บรรยากาศยามเช้าที่ยากจะได้เห็น สำหรับคนที่ใช้เวลาส่วนมากในยามราตรีอย่างมุคุโร่ แม้ว่ามันจะชวนให้ผ่อนคลายเพียงใด...ก็ไม่อาจแทรกซึมเข้าไปในสมองของใครบางคนที่เอาแต่นั่งกลุ้มนั่นอยู่ได้..

 

 

ผมก็ทำยังไงดี....ทำไมพระเจ้าไม่เห็นใจผมเลย...

 

 

ดั่งที่ว่า ขาไม่เคยก้าวเข้าโบสถ์ตอนลำบากจะเรียกให้พระเจ้ามาช่วยคงเป็นไปได้ยาก มือแกร่งเย็นเฉียบสัมผัสใบหน้ารูปสลักของตัวเองอย่างเสียมิได้ ด้วยความรู้สึกกดดันว่าด้วยมรดกและทดแทนบุญคุณ....แต่ถ้าใครรู้นิสัยของคุณชายสับปะรดนี่ คงจะเดาได้ไม่ยากว่ามันหนักไปทางอย่างแรก...

 

 

ผมไม่ได้เป็นคนไม่ดี...ไม่ได้ทำกรรมอะไรไว้มากมายซะหน่อย...

 

 

ใครบางคนเริ่มเพ้อหาพระเจ้าอย่างลืมตัว ว่าตนมิใช่คนบาปหนา...

 

 

แค่หักอกสาวนับไม่ถ้วน กับคบเล่นๆ เบื่อแล้วก็ทิ้ง ไม่ได้ทำให้ผมบาปมากมายอะไร...

 

 

คนบาปหนาพร่ำบ่นในใจราวกับกำลังสารภาพบาปในความคิดของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น ระหว่างที่ใครบางคนกำลังกวนความคิดของตัวเองจนขุ่นขลัก เสียงเพรียกหนึ่งที่ไม่ไกลมากนักก็ดังขึ้นมาไม่ก่อนที่มุคุโร่จะได้ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

 

 

“นี่...นั่งด้วยได้ไหม”

 

 

มุคุโร่ชะงักกึกก่อนจะหันไปมองคนที่กล่าวคำขอนั้นแบบงงๆ  ผมสีนกกาซอยละต้นคอขาวระหงที่ออกจะติดซีด   ริมฝีปากสีสดราวบุพชาติติดจะงุ้มลงนิดๆ จมูกเล็กๆ รั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย ขนตางอนยาวขับเน้นนัยน์ตาสีถ่านคมสวยทั้งคู่ที่มองตรงมากำลังรอคำตอบจากเขาอยู่ หากแต่เขาก็ถูกมันตรึงไว้สักพักจนไม่อาจจะถอนสายตาออกมาได้...

 

 

“ได้ไหม?”ริมฝีปากสีชาดเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนานเกินไป มุคุโร่จึงได้สติและสามารถถอนสายตาของตัวเองออกจากดวงตาคู่ง